Naast mijn werkzaamheden word ik geïnspireerd door en hou ik mij bezig met sport, schone kunst, reizen en mijn tuinen en alles wat mij lief en dierbaar is.
Fotograferen is voor mij een vorm om beelden vast te leggen. Reizen, Projecten, Tuinen en gerichte opdrachten, dat is wat ik beeldend vertaal. Alles vanuit een zo natuurlijk mogelijke positie en het liefst in alle rust. Door de vele intensieve reizen naar Ethiopië is daar de laatste jaren veel aandacht naartoe gegaan. Dit heeft geresulteerd in publicaties en exposities waaronder het window-project.
Wanneer je in Ethiopië het asfalt verlaat of als het asfalt gewoon ophoudt, veranderen wegen in sporen. Soms gepaard met grote stofwolken, dan weer onderbroken door rivieren of modderbaden. De sporen leiden naar het alledaagse leven van de Ethiopiërs. Tijdens een van mijn reizen kwam ik op het idee om bij een stop niet meer meteen uit de auto te stappen maar te wachten op wat er gebeurt. Met beide zijramen als uitgangspunt. Soms gesloten, dan weer vol modderspatten of helemaal open. Zo is er vaak een bijzonder contact ontstaan. De ander zoekt contact met mij uit nieuwsgierigheid,voor een praatje, om iets te verkopen of om te kijken wat er te halen valt. Gedurende mijn reizen heb ik zo ruim 1000 foto’s gemaakt vanuit die positie. Daarvan heb ik een aantal geselecteerd voor exposities. Een andere vorm voor de vertaling van mijn gedachten is beeldhouwen. Daarvoor ben ik een aantal jaren naar de kunstacademie gegaan om kennis te maken met de beeldhouwkunst. Het leren kijken, niet moeten produceren en het eigen maken van het ambacht hebben mij verrijkt en geleerd meer ruimte te nemen om mijn eigen beeldende weg te vinden.
Het reizen over de wereld is een zoektocht en vormt een inspiratiebron. Het kennismaken met een andere natuur en cultuur spreken mij aan. Het alleen reizen is voor mij een avontuur en een uitdaging om mijn grenzen te overschrijden. Vaak is het improviseren, soms overleven, dan weer word ik geïnspireerd of geprikkeld. Het maakt mij vrij van het ‘polder’ denken.
Al ruim 20 jaar woon en werk ik op dezelfde plaats in het kerkdorp Den Hout . Hier is veel gebeurd en de kinderen zijn hier volwassen geworden. In de jaren heeft zich alles gevormd: de vervallen Vlaamse schuur is gerestaureerd en mijn werkplaats geworden. Het huis waar de keukentafel, de vuurplaats en de eigen-ruimten heel fijn en erg belangrijk zijn. De voormalige tuin en het weiland hebben plaats gemaakt voor nieuwe vormen van water, tuinkamers, boomgaard en wildgroei. Het is een bijzondere plaats geworden om te wandelen, om op mooie plekjes te zitten of te mediteren en te genieten van de flora en fauna. Het werken in de aarde en het opnieuw inkleuren geeft veel voldoening.
Pas op latere leeftijd ben ik echt intensief gaan sporten. In mijn jeugd waren er weinig mogelijkheden en later werd ik grotendeels opgeslokt door mijn werk. Nu is sporten een wezenlijk deel van mijn leven. Het levert mij veel op voor lichaam en geest. Het voelt als een actieve meditatie en is een bron voor inspiraties. Hardlopen werkt verslavend en daarbij kwam de uitdaging om echt een marathon te kunnen lopen, waarbij de marathon in de Himalaya wel een heel bijzondere ervaring was. Het is nu voor mij belangrijker de regelmaat te kunnen behouden dan te pieken met het risico’s voor blessures. Naast het lopen fiets ik heel graag. Ieder jaar probeer ik wel een lange fietstocht te maken, soms als een retraite op weg naar Santiago, Rome of elders op de wereld. Het basale reizen, selfsupporting, dicht bij de mensen zijn, geeft mij een intense beleving.
Bij het schrijven van de tekst voelde ik hoe alles in mijn leven, mijn kinderen, mijn geliefde, werk, sport en hobby’s, een relatie heeft, het een loopt moeiteloos over in het ander. Niets is in een hokje te stoppen, alles wordt met elkaar verbonden. Dat is het wat mijn leven zo mooi maakt en kleur geeft.